Dla Autorów

  • Wydawnictwo przyjmuje oryginalne prace, dotychczas niepublikowane.
  • Autorzy zgłaszają publikacje redaktorom działu lub serii do planu wydawniczego od września do końca października.

Druki zgłoszenia rozsyła Wydawnictwo na początku września do wszystkich jednostek. 

Plan wydawniczy na następny rok zatwierdza Komitet Redakcyjny w pierwszej dekadzie grudnia.

Uwaga! Możliwe jest dodatkowe zgłoszenie publikacji do planu wydawniczego na bieżący rok.

  • Autorzy składają maszynopis (wydruk) podręcznika, monografii, skryptu czy artykułu właściwemu redaktorowi działu lub serii (spis nazwisk patrz Komitet Redakcyjny).

Prace przeznaczone do publikacji przekazuje do Wydawnictwa Redaktor Działu.

  • Wszystkie prace publikowane przez Wydawnictwo są recenzowane.

Nazwiska recenzentów wyznacza Redaktor Działu.

  • Wszelkimi formalnościami związanymi z wykonaniem recenzji zajmuje się Wydawnictwo.
  • Wszystkie prace są wysyłane co najmniej do jednego recenzenta.

Decyzję o skierowaniu pracy do dwóch recenzentów podejmuje Komitet Redakcyjny na wniosek Redaktora Działu (serii).

  • Pracę po recenzji autor odbiera od Redaktora Działu.
  • Po uwzględnieniu uwag recenzenta autor oddaje kompletny maszynopis (wydruk + forma elektroniczna) Redaktorowi Działu.
  • O przyjęciu pracy do druku decyduje Komitet Redakcyjny.
  • Wydawnictwo przygotowuje publikację do druku zgodnie z zasadami i normami wydawniczymi: opracowuje tekst pod względem językowym, ortograficznym i interpunkcyjnym, ma prawo do pewnych sugestii dotyczących zwięzłości pracy, przeprowadza korektę składu i łamania, decyduje o kształcie okładki.
  1. Po zakończeniu pracy przez redaktora, autor jest zobowiązany do wykonania korekty autorskiej. Sposób jej przeprowadzenia autor ustala z redaktorem prowadzącym.

Korekta autorska jest jedyną korektą tekstu (redakcja w Wydawnictwie sprawdza jedynie wybrane elementy pracy).

Autorzy publikacji muszą przestrzegać przepisów Ustawy o prawie autorskim (Dz.U. nr 24 z 23.02.1994 r.). Autor ponosi odpowiedzialność wynikającą z praw wydawniczych i autorskich (cytowanie, przedruk ilustracji, tabel i wykresów z innych źródeł). Materiał zaczerpnięty z publikacji innych autorów (tabele, ilustracje lub fotografie) wymaga podania ich źródła, a w wypadku ilustracji (zdjęć) uzyskania pisemnej zgody właściciela praw autorskich (i dostarczenia jej do Wydawnictwa). Copyright należy do Wydawnictwa, bez jego zgody nie wolno publikować pracy gdzie indziej w całości ani w części. Jeżeli praca jest publikowana w języku angielskim, Wydawnictwo zapewnia weryfikację tekstów.

  1. Uwagi ogólne

Tekst należy pisać czcionką 12-punktową, z interlinią 1,5, marginesem z lewej strony wynoszącym 4 cm. Wyróżnienia w tekście należy ograniczyć do minimum. Ryciny i tabele można umieszczać blisko ich powołania w tekście podstawowym lub na osobnych stronach, zaznaczając ołówkiem na marginesie maszynopisu miejsca, w których powinny być wstawione.

Ryciny, fotografie czy schematy należy numerować kolejno (łącznie) i nazywać je rycinami lub rysunkami. Wielkość rycin nie może przekraczać formatu B5 (12,5 × 19,5 cm). Podpisy do rycin i pojawiające się na nich teksty muszą być napisane w dwóch językach: polskim i obcym.

Tabele. Tytuł, słowna treść w tabeli oraz przypisy pod tabelami muszą być podane w dwóch językach: polskim i obcym. Tabele numerować kolejno.

Liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe należy pisać łącznie (np. 5234); począwszy od liczb pięciocyfrowych należy stosować odstęp co 3 cyfry, licząc od prawej strony (np. 15 725). W liczbach dziesiętnych należy stosować przecinek, nie kropkę (np. 2,53), z wyjątkiem prac w języku angielskim.

Jednostki. Obowiązuje układ SI. Sposób zapisu opcjonalny: g·dm-3 lub g/dm3.

Do wydruku należy dołączyć płytę z tekstem zapisanym w ogólnie dostępnych edytorach. Wersja elektroniczna tekstu powinna być wiernym odzwierciedleniem wydruku. Na płycie powinna być zapisana tylko jedna, ostateczna wersja tekstu.

Ilustracje należy zapisać jako odrębne pliki w typowym programie graficznym (na przykład w formacie .jpg). Rysunki tworzone w programach Word i Excel powinny być dołączone w osobnych plikach (na przykład .doc, .docx, .xls, .xlsx).

Prosimy dołączać rysunki w formatach programów, w których je przygotowano, czyli w plikach źródłowych (np. jeżeli rysunek powstał w programie Corel Draw czy Excel, prosimy dołączyć go w pliku oryginalnym).

  1. Monografia, skrypt, podręcznik

ZAPIS BIBLIOGRAFICZNY

Ważne! W rozprawach naukowych i monografiach zaleca się stosowanie zapisu bibliograficznego i cytowań według standardu APA6.

Poniżej podano standardowe zasady poprawnego zapisu, które też mogą być stosowane.

PRZYWOŁANIA LITERATURY W TEKŚCIE

Przywołując w tekście pracę innego autora, podajemy nazwisko (w tekście lub w nawiasie) oraz rok wydania w nawiasie, np. Kowalski (2015) podaje, że…, zdaniem Kowalskiego (2015), … (Kowalski 2015).

Przywołując pracę dwóch autorów, podajemy oba nazwiska, np. Nowak i Kowalski (2015), według Nowaka i Kowalskiego (2005), … (Nowak i Kowalski 2015).

Przywołując pracę trzech lub więcej autorów, piszemy nazwisko pierwszego z nich oraz skrót „i in.”; np. Kowalski i in. (2005), zdaniem Kowalskiego i in. (2015), … (Kowalski i in. 2015).

Nazwiska autorów w tekście należy odmieniać (z wyjątkiem nazwisk umieszczanych w nawiasie – te podajemy w mianowniku).

SPIS LITERATURY

Kolejne pozycje w spisie literatury należy porządkować alfabetycznie według nazwisk autorów. Podajemy nazwiska wszystkich autorów cytowanej pracy. W tytułach angielskich wielką literą piszemy tylko pierwszy wyraz (oprócz tytułów czasopism i nazw własnych).

Nurzyński J. (1999): Fizjologiczne…
Nurzyński J., Mokrzecka M. (1986): Reakcja szpinaku…
Nurzyński J., Uziak Z., Mokrzecka E. (1982): Wpływ formy…

O kolejności kilku prac tego samego autora (autorów) decyduje rok wydania.

Kowalski J. (1990): Skrobie…
Kowalski J. (1995): Optymalizacja…

Kilka prac tego samego autora z tego samego roku rozróżniamy literami (a, b, c), porządkując je alfabetycznie według tytułów.

Kowalski J. (2000a): Badania nad wpływem azotu…
Kowalski J. (2000b): Badania nad wpływem nawożenia…
Kowalski J. (2000c): Wiązanie azotu…


Porządek zapisu pozycji książkowych: nazwisko, inicjał imienia (kolejno w przypadku kilku autorów), rok wydania w nawiasie, tytuł, wydawca oraz miejsce wydania.

Gajtkowski A. (2000): Technika ochrony roślin. Wyd. AR, Poznań.

Porządek zapisu prac zbiorowych: tytuł, rok wydania w nawiasie, formuła Red., inicjał imienia i nazwisko redaktora (kolejno w przypadku kilku redaktorów), wydawca i miejsce wydania.

Surowce, technologia i dodatki a jakość żywności (1999): Red. J. Czapski, W. Grajek, E. Pospiech. Wyd. AR, Poznań.

Porządek zapisu artykułu cytowanego z czasopisma: nazwisko, inicjał imienia, rok wydania w nawiasie, tytuł artykułu, nazwa czasopisma, po przecinku kolejno numer rocznika oraz tomu lub zeszytu i zakres stron.

Giese J. (1995): Developments in beverage additives. Food Technol. 49, 9, 64–72.
Galiński M., Siwulski M., Sobieralski K. (1990): Zdolność kiełkowania zarodników kilku odmian pieczarki dwuzarodnikowej (Agaricus bisporus (Lange) Sing.). Rocz. AR Pozn. 217, Ogrodn., 18, 3–8.
(gdzie 217 oznacza nr tomu, 18 oznacza nr zeszytu, 3–8 to zakres stron)

Tytuły czasopism powszechnie znanych należy zapisywać w skrócie według powszechnie obowiązujących zasad. Prosimy podać pełną nazwę czasopism mniej znanych.

Porządek zapisu rozdziału z książki lub publikacji z wydawnictwa nieperiodycznego (np. materiałów konferencyjnych): nazwisko, inicjał imienia (kolejno w przypadku kilku autorów), rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł artykułu, rozdziału itp., po kropce formuła „W:”, „Red.” inicjał imienia i nazwisko redaktora (kolejno w przypadku kilku redaktorów), po przecinku tytuł książki, wydawca, miejsce wydania, zakres stron.

Winnicki S. (2005): Pielęgnacja bydła. W: Red. A. Kaczmarek, Hodowla bydła. Wyd. AR, Poznań, s. 365–413.
Wójcik R. (2002): Wybrane cechy morfologiczne sosny zwyczajnej jako wskaźnik uszkodzenia drzew. W: Red. R. Siwecki, IV Krajowe Sympozjum „Reakcje biologiczne drzew na zanieczyszczenia przemysłowe”. Poznań–Kórnik, 29.05-1.06.2001. Bogucki Wyd. Nauk, Poznań, s. 485–491.

Opisując prace niepublikowane, prosimy podać informacje o ich charakterze (np. praca magisterska, ekspertyza, opracowanie), nazwę instytucji, w której pracę wykonano, siedzibę tej instytucji, technikę wykonania (np. maszynopis, rękopis, płyta CD).

Błaszkiewicz Z. (1981): Badania nad wpływem poślizgu kół ciągnika. Maszyn. Rozpr. dokt. Inst. Mechan. Roln. AR, Poznań.

Powołując się na pozycję złożoną do druku, ale jeszcze niewydaną, należy w nawiasie zamiast roku wpisać: w druku.

Hołubowicz T. (w druku): Sadownictwo. Wyd. AR, Poznań.

  1. Artykuł naukowy

Ważne! Szczegółowe zasady przygotowania artykułów publikowanych w poszczególnych czasopismach znajdują się na stronie internetowej każdego z nich:

http://www.npt.up-poznan.net/pl/wskazowki_dla_autorow
http://www.food.actapol.net/pl/dla_autorow
http://www.forestry.actapol.net/wskazowki_dla_autorow-pl.html
http://www.jard.edu.pl/pl/wskazowki_dla_autorow

Objętość artykułu nie powinna przekraczać 12 stron w formacie A4 (łącznie z tabelami, rycinami i zdjęciami).

Tekst należy pisać czcionką 12-punktową, z interlinią 1,5, z marginesem z lewej strony wynoszącym 4 cm. Wyróżnienia w tekście należy ograniczyć do minimum. Ryciny i tabele można umieszczać blisko ich powołania w tekście podstawowym lub na osobnych kartkach, zaznaczając ołówkiem na marginesie maszynopisu miejsca ich występowania.

Ryciny, fotografie czy schematy należy numerować kolejno (łącznie) i nazywać je rycinami. Wielkość rycin nie może przekraczać formatu B5 (12,5 × 19,5 cm). Podpisy do rycin i pojawiające się na nich teksty muszą być w dwóch językach: polskim i angielskim.

Tabele. Tytuł, słowna treść w tabeli oraz przypisy pod tabelami muszą być podane w dwóch językach: polskim i angielskim. Tabele numerować kolejno.

Liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe należy pisać łącznie (np. 5234); począwszy od liczb pięciocyfrowych należy stosować odstęp co 3 cyfry, licząc od prawej strony (np. 15 725). W liczbach dziesiętnych należy stosować przecinek, nie kropkę (np. 2,53), z wyjątkiem prac w języku angielskim.

Jednostki. Obowiązuje układ SI. Sposób zapisu opcjonalny: g·dm-3 lub g/dm3.

WSKAZÓWKI TECHNICZNE

Do wydruku należy dołączyć płytę z tekstem zapisanym w ogólnie dostępnych edytorach. Wersja elektroniczna tekstu powinna być wiernym odzwierciedleniem wydruku. Na płycie powinna być zapisana tylko jedna, ostateczna wersja tekstu.

Ilustracje należy zapisać jako odrębne pliki w typowym programie graficznym (na przykład w formacie .jpg). Ilustracje tworzone w programach Word i Excel powinny być dołączone w osobnych plikach (na przykład .doc, .docx, .xls, .xlsx).

Ważne! Prosimy dołączać rysunki w formatach programów, w których je przygotowano, czyli w plikach źródłowych (np. jeżeli rysunek powstał w programie Corel Draw czy Excel, prosimy go dołączyć w pliku oryginalnym).

PRZYWOŁANIA LITERATURY W TEKŚCIE

Przywołując w tekście pracę innego autora, stosujemy standard zapisu APA6. Podajemy nazwisko (w tekście lub w nawiasie) oraz rok wydania w nawiasie, np. Kowalski (2015) podaje, że…, zdaniem Kowalskiego (2015), … (Kowalski, 2015).

Przywołując pracę dwóch autorów, podajemy oba nazwiska, np. Nowak i Kowalski (2015), według Nowaka i Kowalskiego (2005), … (Nowak i Kowalski, 2015).

Przywołując pracę trzech lub więcej autorów, piszemy nazwisko pierwszego z nich oraz skrót „i in.”; np. Kowalski i in. (2005), zdaniem Kowalskiego i in. (2015), … (Kowalski i in., 2015).

Nazwiska autorów w tekście należy odmieniać (z wyjątkiem nazwisk umieszczanych w nawiasie – te podajemy w mianowniku).

SPIS LITERATURY

W czasopismach stosujemy standard zapisu literatury APA6. Kolejne pozycje należy porządkować alfabetycznie według nazwisk autorów. W spisie literatury podajemy nazwiska wszystkich autorów cytowanej pracy. W tytułach angielskich wielką literą piszemy tylko pierwszy wyraz (oprócz tytułów czasopism i nazw własnych).

Nurzyński, J. (1999). Fizjologiczne…
Nurzyński, J., Mokrzecka, M. (1986). Reakcja szpinaku…
Nurzyński, J., Uziak, Z., Mokrzecka, E. (1982). Wpływ formy…

O kolejności kilku prac tego samego autora (autorów) decyduje rok wydania.

Kowalski, J. (1990). Skrobie…
Kowalski, J. (1995). Optymalizacja…

Kilka prac tego samego autora z tego samego roku rozróżniamy literami (a, b, c), porządkując je alfabetycznie według tytułów.

Kowalski, J. (2000a). Badania nad wpływem azotu…
Kowalski, J. (2000b). Badania nad wpływem nawożenia…
Kowalski, J. (2000c). Wiązanie azotu…


Porządek zapisu pozycji książkowych: nazwisko, po przecinku inicjał(-y) imienia (kolejno w przypadku kilku autorów), rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł, po kropce miejsce wydania, po dwukropku wydawca.

Gajtkowski, A. (2000). Technika ochrony roślin. Poznań: Wyd. AR.

Porządek zapisu prac zbiorowych: nazwisko(-a) redaktora(-ów), po przecinku inicjał(-y), wskazanie (red.), po kropce rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł książki, miejsce wydania, po dwukropku wydawca.

Czapski, J., Grajek, W., Pospiech, E. (red.). (1999). Surowce, technologia i dodatki a jakość żywności. Poznań: Wyd. AR.

Porządek zapisu artykułu cytowanego z czasopisma: nazwisko(-a), po przecinku inicjał(-y) imienia, rok wydania, po kropce tytuł artykułu, nazwa czasopisma, po przecinku kolejno numer rocznika oraz tomu lub zeszytu i zakres stron.

Giese, J. (1995). Developments in beverage additives. Food Technol., 49, 9, 64–72.
Galiński, M., Siwulski, M., Sobieralski, K. (1990). Zdolność kiełkowania zarodników kilku odmian pieczarki dwuzarodnikowej (Agaricus bisporus (Lange) Sing.). Rocz. AR Pozn., 217, Ogrodn., 18, 3–8.
(gdzie 217 oznacza nr tomu, 18 oznacza nr zeszytu, 3–8 to zakres stron)

Tytuły czasopism powszechnie znanych należy zapisywać w skrócie według powszechnie obowiązujących zasad. Prosimy podać pełną nazwę czasopism mniej znanych.

Porządek zapisu rozdziału z książki lub publikacji z wydawnictwa nieperiodycznego (np. materiałów konferencyjnych): nazwisko(-a), po przecinku inicjał(-y) imienia, rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł artykułu, rozdziału itp., po kropce formuła „W:”, inicjał(-y) i nazwisko(-a) redaktora(-ów), wskazanie (red.), po przecinku tytuł książki, w nawiasie tom i zakres stron (np. t. X, s. X–XX), miejsce wydania, po dwukropku wydawca.

Winnicki, S. (2005). Pielęgnacja bydła. W: A. Kaczmarek (red.), Hodowla bydła (s. 365–413). Poznań: Wyd. AR.
Wójcik, R. (2002). Wybrane cechy morfologiczne sosny zwyczajnej jako wskaźnik uszkodzenia drzew. W: R. Siwecki (red.), IV Krajowe Sympozjum „Reakcje biologiczne drzew na zanieczyszczenia przemysłowe”. Poznań-Kórnik, 29.05-1.06.2001 (s. 485–491). Poznań: Bogucki Wyd. Nauk.

Opisując prace niepublikowane, prosimy podać informacje o ich charakterze (np. praca magisterska, ekspertyza, opracowanie), nazwę instytucji, w której pracę wykonano, siedzibę tej instytucji, technikę wykonania (np. maszynopis, rękopis, płyta CD).

Błaszkiewicz, Z. (1981). Badania nad wpływem poślizgu kół ciągnika. Maszyn. Rozpr. dokt. Inst. Mechan. Roln. AR, Poznań.

Powołując się na pozycję złożoną do druku, ale jeszcze niewydaną, należy w nawiasie zamiast roku wpisać: w druku.

Hołubowicz, T. (w druku). Sadownictwo. Poznań: Wyd. AR.


UKŁAD ARTYKUŁU W JĘZYKU POLSKIM

  • Tytuł artykułu
  • Imię (imiona; pełne) i nazwisko(-a) autora(-ów)
  • Nazwa jednostki naukowej (w pierwszym wierszu) i uczelni (w drugim wierszu)
  • Abstrakt w języku polskim – zwięzłe streszczenie zawierające wyniki i wnioski (objętość: 300-500 znaków)
  • Słowa kluczowe (w języku polskim), czyli maksymalnie sześć słów pomocnych w indeksacji i wyszukiwaniu
  • Tekst główny: Wstęp, Materiał i metody, Wyniki, Dyskusja, Wnioski (lub Podsumowanie), Literatura
  • Tytuł artykułu w języku angielskim
  • Streszczenie (Summary) w języku angielskim (600-1000 znaków)
  • Słowa kluczowe (Key words) w języku angielskim

UKŁAD ARTYKUŁU W JĘZYKU OBCYM

  • Tytuł artykułu
  • Imię (imiona; pełne) i nazwisko(-a) autora(-ów)
  • Nazwa jednostki naukowej (w pierwszym wierszu) i uczelni (w drugim wierszu)
  • Abstract – zwięzłe streszczenie w języku angielskim zawierające wyniki i wnioski (objętość: 300-500 znaków)
  • Key words, czyli maksymalnie sześć słów kluczowych pomocnych w indeksacji i wyszukiwaniu
  • Tekst główny: Introduction, Material and methods, Results, Discussion, Conclusions, References
  • Tytuł artykułu w języku polskim
  • Streszczenie w języku polskim (600-1000 znaków)
  • Słowa kluczowe w języku polskim

Ważne! Tytuły tabel, podpisy do rycin i wszelkie teksty pojawiające się w tabelach i na rycinach powinny być w językach angielskim i polskim.

Wstęp. Krótka informacja o przedmiocie badań, uzasadnienie ich podjęcia, podanie niezbędnych danych z literatury dotyczących badań o podobnej tematyce, zwięźle sformułowany cel pracy.

Materiał i metody. Opis materiału będącego przedmiotem badań oraz zwarte i dokładne omówienie zastosowanych metod badawczych. Jeśli metody są powszechnie znane i stosowane, wystarczy je przytoczyć, powołując się na pozycje literatury.

Wyniki. Dokładny i przejrzysty opis otrzymanych wyników.

Dyskusja. Omówienie uzyskanych wyników na tle rezultatów dotychczasowych badań oraz ich porównanie z osiągnięciami innych badaczy.

Wnioski. Przejrzyste i uogólnione wywody – podane w punktach – wynikające bezpośrednio z uzyskanych wyników.

Literatura. Tylko pozycje autorów przywołanych w tekście pracy.

Streszczenie. Przedstawienie celu pracy, stosowanych metod, uzyskanych wyników oraz oceny ich znaczenia.

Do streszczenia w języku angielskim należy dołączyć jego polskie tłumaczenie, konieczne do językowej weryfikacji tekstu (Wydawnictwo zapewnia językową weryfikację tekstów angielskich).

  1. Wskazówki językowe i edytorskie

Tekst należy pisać czcionką 12-punktową, z interlinią 1,5 interlinii, z marginesem z lewej strony wynoszącym 4 cm. Wyróżnienia w tekście należy ograniczyć do minimum. Ryciny i tabele można umieszczać blisko ich powołania w tekście podstawowym lub na osobnych kartkach, zaznaczając ołówkiem na marginesie maszynopisu miejsca ich występowania.

Liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe należy pisać łącznie (np. 5234); począwszy od liczb pięciocyfrowych należy stosować odstęp co 3 cyfry, licząc od prawej strony (np. 15 725). W liczbach dziesiętnych należy stosować przecinek, nie kropkę (np. 2,53), z wyjątkiem prac w języku angielskim.

Jednostki. Obowiązuje układ SI. Sposób zapisu opcjonalny: g·dm-3 lub g/dm3. Skrót godziny to h (nie godz.), a sekundy – s (nie sek.). W zapisie jednostek złożonych konieczne są na środku kropki rozdzielające jednostki proste, np. N·m (nie Nm czy N×M).

Spacje. Zwrócić uwagę na odstępy między cyframi i innymi znakami, np. nie pomijać odstępu między skrótem a liczbą (s. 15, nie s.15), między inicjałem imienia a nazwiskiem (A. Kowalski, nie A.Kowalski).

Myślnik, dywiz i półpauza.Myślnik (pauza, czyli dłuższa kreska, —) używany jest różnorako, np. zamiast domyślnego “jest” czy “są”, dla wyodrębnienia członów wtrąconych lub po rozwiniętych członach zdania. W przypadku liczb wyrażającymi zakres, od… do… (np. 35–67 m, 23–27°C) używamy półpauzy (skrót klawiaturowy: lewy Ctrl oraz “-“ z klawiatury numerycznej). Dywiz (łącznik, czyli krótsza kreska, -) stosuje się głównie w wyrazach dwuczęściowych, np. flaga biało-czerwona. Myślnik powinien być oddzielony od tekstu odstępami, dywiz (łącznik) oraz półpauzę pisze się bez odstępów. Obecnie ze względu na szerokość łamu odchodzi się od stosowania pauzy (—), stosując w jej miejsce półpauzę (–).

Wyróżnienia. Zaleca się unikać wyróżnień, szczególnie niewskazane jest spacjowanie, podkreślanie i pisanie wersalikami. Łacińskie nazwy taksonów roślin i zwierząt, a także słowa obce należy pisać kursywą.

Przypisy (notki). Przy kolejnych numerach odsyłaczy nie stosować dodatkowych wyróżnień graficznych (kropki czy nawiasy).

Ryciny, wykresy, schematy, fotografie należy numerować kolejno (bez podziału na wykresy, schematy, fotografie). Ich wielkość nie może przekraczać formatu B5 (12,5 × 19,5 cm). W wyjątkowych sytuacjach materiały ilustracyjne w większym formacie publikujemy na wklejkach. W czasopismach podpisy do rycin i pojawiające się na nich teksty zamieszczamy w dwóch językach: polskim i angielskim.

Ryciny nie powinny mieć obramowania i cieniowanego szarego tła. Krzywe czy słupki na wykresach nie mogą być kolorowe, gdyż zamienione na odcienie szarości będą nieczytelne. Słupki można wypełniać skontrastowanymi tłami, użyć cieniowania słupków lub linii różnego typu i kształtu (ciągła, przerywana, cienka, gruba). Istnieje możliwość publikowania prac z kolorowymi rycinami i fotografiami, wpływa to jednak na koszt publikacji i czas druku.

Ryciny podobnego rodzaju należy ujednolicić graficznie i pod względem użytych symboli. Opisy powinny mieć taką samą wielkość i być w takiej proporcji do ryciny, by były czytelne po ewentualnym jej zmniejszeniu.

Na wykresach, rycinach i schematach opis tekstowy upraszczamy do niezbędnego minimum. Zastępujemy go oznaczeniami (np. 1, 2, 3 … lub a, b, c …), natomiast wszelkie objaśnienia umieszczamy w podpisie, ewentualnie w legendzie pod ryciną (nie w tekście). Ewentualne napisy pojawiające się na rycinach zamieszczamy w dwóch językach (polskim i angielskim). Oznaczenia piszemy tekstem prostym, zmienne – tekstem pochyłym (italik). Prosimy nie stosować pogrubień. Na końcu podpisów do rycin nie stawiamy kropek.

Ryciny, wykresy i schematy prosimy dołączyć w wersji oryginalnej (plikach źródłowych). Nie przegrywać do Worda.

Pliki ze zdjęciami powinna wyróżniać możliwie najwyższa rozdzielczość (na przykład format .jpg). Ewentualne materiały skanowane z rozdzielczością minimum 300 dpi, a format skanowania wyłącznie czarno-biały.

Tabele. Należy dążyć do uproszczenia układu i ujednolicenia postaci tabel, unikać oddzielania poziomymi liniami poszczególnych wierszy. Wiersze numeruje się tylko wtedy, gdy jest to konieczne, ponieważ do tej numeracji sa odwołania w tekście. Opisy słowne w pierwszej kolumnie rozpoczyna się dużą literą. Pierwszą kolumnę zwykle wyrównujemy do lewej krawędzi, pozostałe – do środka. Gdy cała kolumna zawiera liczby dziesiętne, należy je ustawić „przecinek pod przecinkiem”. Objaśnienia (przypisy) do liczb, znaków czy słów w tabelach umieszczamy bezpośrednio pod tabelą. Jako odnośniki do przypisów zaleca się gwiazdki (*, **) lub małe litery (a, b). Przy odnośnikach nie stosować dodatkowych wyróżnień graficznych (kropki czy nawiasy).

W tabelach nie należy pozostawiać pustych pól rubrykowych.

Materiał zaczerpnięty z artykułów lub książek innych autorów wymaga podania ich źródła.

Wzory. Numery wzorów wpisywać po prawej stronie w nawiasach okrągłych. Między wzorem i jego numerem umieszczonym w nawiasie nie stosuje się znaków przestankowych. We wzorach nie mylić jedynki z literą l oraz zera z małą literą o i dużą literą O (szczególnie w indeksach górnych i dolnych). Nie stosuje się nawiasów w postaci skośnych kresek (zamiast nawiasów okrągłych). Ważne znaki przestankowe w zapisie wyrażeń typu a1, a2, …, an (nie pomijać spacji po przecinkach). W indeksach górnych i dolnych są wskazane oznaczenia zwięzłe i krótkie, najwyżej trzyliterowe, np. Ikr (nie Ikryt).

We wzorach matematycznych (także w tekście) zapisuje się kursywą m.in.:

  • litery oznaczające liczby, wielkości zmienne i stałe oraz punkty geometryczne
  • oznaczenia funkcji, np. f(x)
  • oznaczenia i skróty literowe występujące w indeksach górnych i dolnych, np. xn+1

Pismem prostym zapisujemy:

  • liczby, także w indeksach, np. a1
  • skróty jednostek
  • w indeksach górnych i dolnych skróty dwu- lub trzyliterowe utworzone z pierwszych liter jakiegoś słowa, np. Bwe, ikr
  • stałe symbole funkcyjne, np. cos, lg, lim, Re, sin, tg
  • liczby specjalne: π i e
  • prawdopodobieństwo, np. P(A), wartość oczekiwaną E(x), wariancję zmiennej losowej D2(X), znak przyrostu Δ (delta)

Pismem prostym pogrubionym wyróżnia się macierze, np. AIE.

Pismem pochyłym półgrubym oznaczamy wektory, np. abc.

Ważne! W zdaniach zawierających wzory konieczne jest ścisłe przestrzeganie logicznego następstwa zdarzeń, np. Po założeniu, że…, otrzymamy… lub Jeżeli założymy, że…, to otrzymamy… (nie: zakładając, że…, otrzymujemy…); Jeżeli a = 23, to… (nie: Podstawiając a = 23, mamy…).

Spis treści musi wiernie odzwierciedlać tytuły występujące w pracy.

Podział tekstu i numeracja. W pracach naukowych zaleca się stosowanie numeracji wielorzędowej, czyli:

  • 1, 2, 3 rozdziały
  • 1.1, 2.2, 3.3 podrozdziały I stopnia
  • 1.1.1, 2.2.2., 3.3.3 podrozdziały II stopnia

Niewskazane jest nadmierne rozbudowywanie spisu treści i wykraczanie poza numerację trójliczbową (np. 11.6.9).

Ważne! Tytuły numeracji wielorzędowej nie powinny być przedzielone tzw. tekstami wiszącymi, tzn. że bezpośrednio po tytule 1. rozdziału powinien następować tytuł podrozdziału 1.1. Uwagom wstępnym (jeśli są niezbędne i cenne) także nadajemy numer i tytuł (np. 1.1. Wprowadzenie, Uwagi ogólne). Należy je pomijać, kiedy zawierają tylko ogólniki i omówienie tego, co będzie przedstawione w podrozdziale. Nie stawia się kropek po tytułach (np. rozdziałów, tabel, streszczeń) ani na końcu podpisów do rycin. W tytułach nie dzieli się wyrazów i nie zostawia się przyimków na końcu wiersza.

Nie z imiesłowami przymiotnikowymi piszemy zawsze łącznie. Do niedawna obowiązywała pisownia łączna lub rozdzielna w zależności od znaczenia: czasownikowego (nie umyty, czyli taki, którego nie umyto) lub przymiotnikowego (nieumyty, czyli brudny). Obecnie stosujemy zawsze pisownię łączną, czyli niebędący, niezaliczony, nieużywany, niepracujący. Nie zmieniła się pisownia nie z rzeczownikami. Prawie zawsze piszemy je łącznie, czyli nieinżynier, nietechnik (na podstawie A. Mazik-Krysińskiej, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe).

Używanie słowa posiadać. Można je stosować tylko w odniesieniu do człowieka. Według normy językowej nie należy łączyć go z nazwami rzeczy drobnych i z pojęciami abstrakcyjnymi, m.in. nazwami wyrobów, aparatury, urządzeń. Wyroby, urządzenia mogą coś mieć, mogą być w coś wyposażone, zaopatrzone, mogą się czymś charakteryzować, coś wykazywać, czymś wyróżniać, ale nie mogą niczego posiadać (na podstawie A. Mazik-Krysińskiej, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe).

Nadużywanie wyrazu wysoki (niski). Ten przymiotnik, oznaczający najczęściej pionowy wymiar czegoś, bywa nadużywany w znaczeniach przenośnych. Wyrażenia poprawne to: wysokie ciśnienie, wysoka temperatura, wysokie napięcie, wysoki poziom, wysoki stopień, wysoka kultura. Sformułowania błędne to: wysokie wyniki zamiast dobre, wysoka skuteczność zamiast duża, wysokie tempo zamiast szybkie, wysokie stężenie zamiast duże, wysoka jakość zamiast dobra, wysokie prawdopodobieństwo zamiast duże (na podstawie A. Mazik-Krysińskiej, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe).

Tekst należy pisać czcionką 12-punktową, z interlinią 1,5, marginesem z lewej strony wynoszącym 4 cm. Wyróżnienia w tekście należy ograniczyć do minimum. Ryciny i tabele można umieszczać blisko ich powołania w tekście podstawowym lub na osobnych stronach, zaznaczając ołówkiem na marginesie maszynopisu miejsca, w których powinny być wstawione.

Ryciny, fotografie czy schematy należy numerować kolejno (łącznie) i nazywać je rycinami lub rysunkami. Wielkość rycin nie może przekraczać formatu B5 (12,5 × 19,5 cm). Podpisy do rycin i pojawiające się na nich teksty muszą być napisane w dwóch językach: polskim i obcym.

Tabele. Tytuł, słowna treść w tabeli oraz przypisy pod tabelami muszą być podane w dwóch językach: polskim i obcym. Tabele numerować kolejno.

Liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe należy pisać łącznie (np. 5234); począwszy od liczb pięciocyfrowych należy stosować odstęp co 3 cyfry, licząc od prawej strony (np. 15 725). W liczbach dziesiętnych należy stosować przecinek, nie kropkę (np. 2,53), z wyjątkiem prac w języku angielskim.

Jednostki. Obowiązuje układ SI. Sposób zapisu opcjonalny: g·dm-3 lub g/dm3.

Do wydruku należy dołączyć płytę z tekstem zapisanym w ogólnie dostępnych edytorach. Wersja elektroniczna tekstu powinna być wiernym odzwierciedleniem wydruku. Na płycie powinna być zapisana tylko jedna, ostateczna wersja tekstu.

Ilustracje należy zapisać jako odrębne pliki w typowym programie graficznym (na przykład w formacie .jpg). Rysunki tworzone w programach Word i Excel powinny być dołączone w osobnych plikach (na przykład .doc, .docx, .xls, .xlsx).

Prosimy dołączać rysunki w formatach programów, w których je przygotowano, czyli w plikach źródłowych (np. jeżeli rysunek powstał w programie Corel Draw czy Excel, prosimy dołączyć go w pliku oryginalnym).

  1. Monografia, skrypt, podręcznik

ZAPIS BIBLIOGRAFICZNY

Ważne! W rozprawach naukowych i monografiach zaleca się stosowanie zapisu bibliograficznego i cytowań według standardu APA6.

Poniżej podano standardowe zasady poprawnego zapisu, które też mogą być stosowane.

PRZYWOŁANIA LITERATURY W TEKŚCIE

Przywołując w tekście pracę innego autora, podajemy nazwisko (w tekście lub w nawiasie) oraz rok wydania w nawiasie, np. Kowalski (2015) podaje, że…, zdaniem Kowalskiego (2015), … (Kowalski 2015).

Przywołując pracę dwóch autorów, podajemy oba nazwiska, np. Nowak i Kowalski (2015), według Nowaka i Kowalskiego (2005), … (Nowak i Kowalski 2015).

Przywołując pracę trzech lub więcej autorów, piszemy nazwisko pierwszego z nich oraz skrót „i in.”; np. Kowalski i in. (2005), zdaniem Kowalskiego i in. (2015), … (Kowalski i in. 2015).

Nazwiska autorów w tekście należy odmieniać (z wyjątkiem nazwisk umieszczanych w nawiasie – te podajemy w mianowniku).

SPIS LITERATURY

Kolejne pozycje w spisie literatury należy porządkować alfabetycznie według nazwisk autorów. Podajemy nazwiska wszystkich autorów cytowanej pracy. W tytułach angielskich wielką literą piszemy tylko pierwszy wyraz (oprócz tytułów czasopism i nazw własnych).

Nurzyński J. (1999): Fizjologiczne…
Nurzyński J., Mokrzecka M. (1986): Reakcja szpinaku…
Nurzyński J., Uziak Z., Mokrzecka E. (1982): Wpływ formy…

O kolejności kilku prac tego samego autora (autorów) decyduje rok wydania.

Kowalski J. (1990): Skrobie…
Kowalski J. (1995): Optymalizacja…

Kilka prac tego samego autora z tego samego roku rozróżniamy literami (a, b, c), porządkując je alfabetycznie według tytułów.

Kowalski J. (2000a): Badania nad wpływem azotu…
Kowalski J. (2000b): Badania nad wpływem nawożenia…
Kowalski J. (2000c): Wiązanie azotu…


Porządek zapisu pozycji książkowych: nazwisko, inicjał imienia (kolejno w przypadku kilku autorów), rok wydania w nawiasie, tytuł, wydawca oraz miejsce wydania.

Gajtkowski A. (2000): Technika ochrony roślin. Wyd. AR, Poznań.

Porządek zapisu prac zbiorowych: tytuł, rok wydania w nawiasie, formuła Red., inicjał imienia i nazwisko redaktora (kolejno w przypadku kilku redaktorów), wydawca i miejsce wydania.

Surowce, technologia i dodatki a jakość żywności (1999): Red. J. Czapski, W. Grajek, E. Pospiech. Wyd. AR, Poznań.

Porządek zapisu artykułu cytowanego z czasopisma: nazwisko, inicjał imienia, rok wydania w nawiasie, tytuł artykułu, nazwa czasopisma, po przecinku kolejno numer rocznika oraz tomu lub zeszytu i zakres stron.

Giese J. (1995): Developments in beverage additives. Food Technol. 49, 9, 64–72.
Galiński M., Siwulski M., Sobieralski K. (1990): Zdolność kiełkowania zarodników kilku odmian pieczarki dwuzarodnikowej (Agaricus bisporus (Lange) Sing.). Rocz. AR Pozn. 217, Ogrodn., 18, 3–8.
(gdzie 217 oznacza nr tomu, 18 oznacza nr zeszytu, 3–8 to zakres stron)

Tytuły czasopism powszechnie znanych należy zapisywać w skrócie według powszechnie obowiązujących zasad. Prosimy podać pełną nazwę czasopism mniej znanych.

Porządek zapisu rozdziału z książki lub publikacji z wydawnictwa nieperiodycznego (np. materiałów konferencyjnych): nazwisko, inicjał imienia (kolejno w przypadku kilku autorów), rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł artykułu, rozdziału itp., po kropce formuła „W:”, „Red.” inicjał imienia i nazwisko redaktora (kolejno w przypadku kilku redaktorów), po przecinku tytuł książki, wydawca, miejsce wydania, zakres stron.

Winnicki S. (2005): Pielęgnacja bydła. W: Red. A. Kaczmarek, Hodowla bydła. Wyd. AR, Poznań, s. 365–413.
Wójcik R. (2002): Wybrane cechy morfologiczne sosny zwyczajnej jako wskaźnik uszkodzenia drzew. W: Red. R. Siwecki, IV Krajowe Sympozjum „Reakcje biologiczne drzew na zanieczyszczenia przemysłowe”. Poznań–Kórnik, 29.05-1.06.2001. Bogucki Wyd. Nauk, Poznań, s. 485–491.

Opisując prace niepublikowane, prosimy podać informacje o ich charakterze (np. praca magisterska, ekspertyza, opracowanie), nazwę instytucji, w której pracę wykonano, siedzibę tej instytucji, technikę wykonania (np. maszynopis, rękopis, płyta CD).

Błaszkiewicz Z. (1981): Badania nad wpływem poślizgu kół ciągnika. Maszyn. Rozpr. dokt. Inst. Mechan. Roln. AR, Poznań.

Powołując się na pozycję złożoną do druku, ale jeszcze niewydaną, należy w nawiasie zamiast roku wpisać: w druku.

Hołubowicz T. (w druku): Sadownictwo. Wyd. AR, Poznań.

  1. Artykuł naukowy

Ważne! Szczegółowe zasady przygotowania artykułów publikowanych w poszczególnych czasopismach znajdują się na stronie internetowej każdego z nich:

http://www.npt.up-poznan.net/pl/wskazowki_dla_autorow
http://www.food.actapol.net/pl/dla_autorow
http://www.forestry.actapol.net/wskazowki_dla_autorow-pl.html
http://www.jard.edu.pl/pl/wskazowki_dla_autorow

Objętość artykułu nie powinna przekraczać 12 stron w formacie A4 (łącznie z tabelami, rycinami i zdjęciami).

Tekst należy pisać czcionką 12-punktową, z interlinią 1,5, z marginesem z lewej strony wynoszącym 4 cm. Wyróżnienia w tekście należy ograniczyć do minimum. Ryciny i tabele można umieszczać blisko ich powołania w tekście podstawowym lub na osobnych kartkach, zaznaczając ołówkiem na marginesie maszynopisu miejsca ich występowania.

Ryciny, fotografie czy schematy należy numerować kolejno (łącznie) i nazywać je rycinami. Wielkość rycin nie może przekraczać formatu B5 (12,5 × 19,5 cm). Podpisy do rycin i pojawiające się na nich teksty muszą być w dwóch językach: polskim i angielskim.

Tabele. Tytuł, słowna treść w tabeli oraz przypisy pod tabelami muszą być podane w dwóch językach: polskim i angielskim. Tabele numerować kolejno.

Liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe należy pisać łącznie (np. 5234); począwszy od liczb pięciocyfrowych należy stosować odstęp co 3 cyfry, licząc od prawej strony (np. 15 725). W liczbach dziesiętnych należy stosować przecinek, nie kropkę (np. 2,53), z wyjątkiem prac w języku angielskim.

Jednostki. Obowiązuje układ SI. Sposób zapisu opcjonalny: g·dm-3 lub g/dm3.

WSKAZÓWKI TECHNICZNE

Do wydruku należy dołączyć płytę z tekstem zapisanym w ogólnie dostępnych edytorach. Wersja elektroniczna tekstu powinna być wiernym odzwierciedleniem wydruku. Na płycie powinna być zapisana tylko jedna, ostateczna wersja tekstu.

Ilustracje należy zapisać jako odrębne pliki w typowym programie graficznym (na przykład w formacie .jpg). Ilustracje tworzone w programach Word i Excel powinny być dołączone w osobnych plikach (na przykład .doc, .docx, .xls, .xlsx).

Ważne! Prosimy dołączać rysunki w formatach programów, w których je przygotowano, czyli w plikach źródłowych (np. jeżeli rysunek powstał w programie Corel Draw czy Excel, prosimy go dołączyć w pliku oryginalnym).

PRZYWOŁANIA LITERATURY W TEKŚCIE

Przywołując w tekście pracę innego autora, stosujemy standard zapisu APA6. Podajemy nazwisko (w tekście lub w nawiasie) oraz rok wydania w nawiasie, np. Kowalski (2015) podaje, że…, zdaniem Kowalskiego (2015), … (Kowalski, 2015).

Przywołując pracę dwóch autorów, podajemy oba nazwiska, np. Nowak i Kowalski (2015), według Nowaka i Kowalskiego (2005), … (Nowak i Kowalski, 2015).

Przywołując pracę trzech lub więcej autorów, piszemy nazwisko pierwszego z nich oraz skrót „i in.”; np. Kowalski i in. (2005), zdaniem Kowalskiego i in. (2015), … (Kowalski i in., 2015).

Nazwiska autorów w tekście należy odmieniać (z wyjątkiem nazwisk umieszczanych w nawiasie – te podajemy w mianowniku).

SPIS LITERATURY

W czasopismach stosujemy standard zapisu literatury APA6. Kolejne pozycje należy porządkować alfabetycznie według nazwisk autorów. W spisie literatury podajemy nazwiska wszystkich autorów cytowanej pracy. W tytułach angielskich wielką literą piszemy tylko pierwszy wyraz (oprócz tytułów czasopism i nazw własnych).

Nurzyński, J. (1999). Fizjologiczne…
Nurzyński, J., Mokrzecka, M. (1986). Reakcja szpinaku…
Nurzyński, J., Uziak, Z., Mokrzecka, E. (1982). Wpływ formy…

O kolejności kilku prac tego samego autora (autorów) decyduje rok wydania.

Kowalski, J. (1990). Skrobie…
Kowalski, J. (1995). Optymalizacja…

Kilka prac tego samego autora z tego samego roku rozróżniamy literami (a, b, c), porządkując je alfabetycznie według tytułów.

Kowalski, J. (2000a). Badania nad wpływem azotu…
Kowalski, J. (2000b). Badania nad wpływem nawożenia…
Kowalski, J. (2000c). Wiązanie azotu…


Porządek zapisu pozycji książkowych: nazwisko, po przecinku inicjał(-y) imienia (kolejno w przypadku kilku autorów), rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł, po kropce miejsce wydania, po dwukropku wydawca.

Gajtkowski, A. (2000). Technika ochrony roślin. Poznań: Wyd. AR.

Porządek zapisu prac zbiorowych: nazwisko(-a) redaktora(-ów), po przecinku inicjał(-y), wskazanie (red.), po kropce rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł książki, miejsce wydania, po dwukropku wydawca.

Czapski, J., Grajek, W., Pospiech, E. (red.). (1999). Surowce, technologia i dodatki a jakość żywności. Poznań: Wyd. AR.

Porządek zapisu artykułu cytowanego z czasopisma: nazwisko(-a), po przecinku inicjał(-y) imienia, rok wydania, po kropce tytuł artykułu, nazwa czasopisma, po przecinku kolejno numer rocznika oraz tomu lub zeszytu i zakres stron.

Giese, J. (1995). Developments in beverage additives. Food Technol., 49, 9, 64–72.
Galiński, M., Siwulski, M., Sobieralski, K. (1990). Zdolność kiełkowania zarodników kilku odmian pieczarki dwuzarodnikowej (Agaricus bisporus (Lange) Sing.). Rocz. AR Pozn., 217, Ogrodn., 18, 3–8.
(gdzie 217 oznacza nr tomu, 18 oznacza nr zeszytu, 3–8 to zakres stron)

Tytuły czasopism powszechnie znanych należy zapisywać w skrócie według powszechnie obowiązujących zasad. Prosimy podać pełną nazwę czasopism mniej znanych.

Porządek zapisu rozdziału z książki lub publikacji z wydawnictwa nieperiodycznego (np. materiałów konferencyjnych): nazwisko(-a), po przecinku inicjał(-y) imienia, rok wydania w nawiasie, po kropce tytuł artykułu, rozdziału itp., po kropce formuła „W:”, inicjał(-y) i nazwisko(-a) redaktora(-ów), wskazanie (red.), po przecinku tytuł książki, w nawiasie tom i zakres stron (np. t. X, s. X–XX), miejsce wydania, po dwukropku wydawca.

Winnicki, S. (2005). Pielęgnacja bydła. W: A. Kaczmarek (red.), Hodowla bydła (s. 365–413). Poznań: Wyd. AR.
Wójcik, R. (2002). Wybrane cechy morfologiczne sosny zwyczajnej jako wskaźnik uszkodzenia drzew. W: R. Siwecki (red.), IV Krajowe Sympozjum „Reakcje biologiczne drzew na zanieczyszczenia przemysłowe”. Poznań-Kórnik, 29.05-1.06.2001 (s. 485–491). Poznań: Bogucki Wyd. Nauk.

Opisując prace niepublikowane, prosimy podać informacje o ich charakterze (np. praca magisterska, ekspertyza, opracowanie), nazwę instytucji, w której pracę wykonano, siedzibę tej instytucji, technikę wykonania (np. maszynopis, rękopis, płyta CD).

Błaszkiewicz, Z. (1981). Badania nad wpływem poślizgu kół ciągnika. Maszyn. Rozpr. dokt. Inst. Mechan. Roln. AR, Poznań.

Powołując się na pozycję złożoną do druku, ale jeszcze niewydaną, należy w nawiasie zamiast roku wpisać: w druku.

Hołubowicz, T. (w druku). Sadownictwo. Poznań: Wyd. AR.


UKŁAD ARTYKUŁU W JĘZYKU POLSKIM

  • Tytuł artykułu
  • Imię (imiona; pełne) i nazwisko(-a) autora(-ów)
  • Nazwa jednostki naukowej (w pierwszym wierszu) i uczelni (w drugim wierszu)
  • Abstrakt w języku polskim – zwięzłe streszczenie zawierające wyniki i wnioski (objętość: 300-500 znaków)
  • Słowa kluczowe (w języku polskim), czyli maksymalnie sześć słów pomocnych w indeksacji i wyszukiwaniu
  • Tekst główny: Wstęp, Materiał i metody, Wyniki, Dyskusja, Wnioski (lub Podsumowanie), Literatura
  • Tytuł artykułu w języku angielskim
  • Streszczenie (Summary) w języku angielskim (600-1000 znaków)
  • Słowa kluczowe (Key words) w języku angielskim

UKŁAD ARTYKUŁU W JĘZYKU OBCYM

  • Tytuł artykułu
  • Imię (imiona; pełne) i nazwisko(-a) autora(-ów)
  • Nazwa jednostki naukowej (w pierwszym wierszu) i uczelni (w drugim wierszu)
  • Abstract – zwięzłe streszczenie w języku angielskim zawierające wyniki i wnioski (objętość: 300-500 znaków)
  • Key words, czyli maksymalnie sześć słów kluczowych pomocnych w indeksacji i wyszukiwaniu
  • Tekst główny: Introduction, Material and methods, Results, Discussion, Conclusions, References
  • Tytuł artykułu w języku polskim
  • Streszczenie w języku polskim (600-1000 znaków)
  • Słowa kluczowe w języku polskim

Ważne! Tytuły tabel, podpisy do rycin i wszelkie teksty pojawiające się w tabelach i na rycinach powinny być w językach angielskim i polskim.

Wstęp. Krótka informacja o przedmiocie badań, uzasadnienie ich podjęcia, podanie niezbędnych danych z literatury dotyczących badań o podobnej tematyce, zwięźle sformułowany cel pracy.

Materiał i metody. Opis materiału będącego przedmiotem badań oraz zwarte i dokładne omówienie zastosowanych metod badawczych. Jeśli metody są powszechnie znane i stosowane, wystarczy je przytoczyć, powołując się na pozycje literatury.

Wyniki. Dokładny i przejrzysty opis otrzymanych wyników.

Dyskusja. Omówienie uzyskanych wyników na tle rezultatów dotychczasowych badań oraz ich porównanie z osiągnięciami innych badaczy.

Wnioski. Przejrzyste i uogólnione wywody – podane w punktach – wynikające bezpośrednio z uzyskanych wyników.

Literatura. Tylko pozycje autorów przywołanych w tekście pracy.

Streszczenie. Przedstawienie celu pracy, stosowanych metod, uzyskanych wyników oraz oceny ich znaczenia.

Do streszczenia w języku angielskim należy dołączyć jego polskie tłumaczenie, konieczne do językowej weryfikacji tekstu (Wydawnictwo zapewnia językową weryfikację tekstów angielskich).

  1. Wskazówki językowe i edytorskie

Tekst należy pisać czcionką 12-punktową, z interlinią 1,5 interlinii, z marginesem z lewej strony wynoszącym 4 cm. Wyróżnienia w tekście należy ograniczyć do minimum. Ryciny i tabele można umieszczać blisko ich powołania w tekście podstawowym lub na osobnych kartkach, zaznaczając ołówkiem na marginesie maszynopisu miejsca ich występowania.

Liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe należy pisać łącznie (np. 5234); począwszy od liczb pięciocyfrowych należy stosować odstęp co 3 cyfry, licząc od prawej strony (np. 15 725). W liczbach dziesiętnych należy stosować przecinek, nie kropkę (np. 2,53), z wyjątkiem prac w języku angielskim.

Jednostki. Obowiązuje układ SI. Sposób zapisu opcjonalny: g·dm-3 lub g/dm3. Skrót godziny to h (nie godz.), a sekundy – s (nie sek.). W zapisie jednostek złożonych konieczne są na środku kropki rozdzielające jednostki proste, np. N·m (nie Nm czy N×M).

Spacje. Zwrócić uwagę na odstępy między cyframi i innymi znakami, np. nie pomijać odstępu między skrótem a liczbą (s. 15, nie s.15), między inicjałem imienia a nazwiskiem (A. Kowalski, nie A.Kowalski).

Myślnik, dywiz i półpauza.Myślnik (pauza, czyli dłuższa kreska, —) używany jest różnorako, np. zamiast domyślnego “jest” czy “są”, dla wyodrębnienia członów wtrąconych lub po rozwiniętych członach zdania. W przypadku liczb wyrażającymi zakres, od… do… (np. 35–67 m, 23–27°C) używamy półpauzy (skrót klawiaturowy: lewy Ctrl oraz “-“ z klawiatury numerycznej). Dywiz (łącznik, czyli krótsza kreska, -) stosuje się głównie w wyrazach dwuczęściowych, np. flaga biało-czerwona. Myślnik powinien być oddzielony od tekstu odstępami, dywiz (łącznik) oraz półpauzę pisze się bez odstępów. Obecnie ze względu na szerokość łamu odchodzi się od stosowania pauzy (—), stosując w jej miejsce półpauzę (–).

Wyróżnienia. Zaleca się unikać wyróżnień, szczególnie niewskazane jest spacjowanie, podkreślanie i pisanie wersalikami. Łacińskie nazwy taksonów roślin i zwierząt, a także słowa obce należy pisać kursywą.

Przypisy (notki). Przy kolejnych numerach odsyłaczy nie stosować dodatkowych wyróżnień graficznych (kropki czy nawiasy).

Ryciny, wykresy, schematy, fotografie należy numerować kolejno (bez podziału na wykresy, schematy, fotografie). Ich wielkość nie może przekraczać formatu B5 (12,5 × 19,5 cm). W wyjątkowych sytuacjach materiały ilustracyjne w większym formacie publikujemy na wklejkach. W czasopismach podpisy do rycin i pojawiające się na nich teksty zamieszczamy w dwóch językach: polskim i angielskim.

Ryciny nie powinny mieć obramowania i cieniowanego szarego tła. Krzywe czy słupki na wykresach nie mogą być kolorowe, gdyż zamienione na odcienie szarości będą nieczytelne. Słupki można wypełniać skontrastowanymi tłami, użyć cieniowania słupków lub linii różnego typu i kształtu (ciągła, przerywana, cienka, gruba). Istnieje możliwość publikowania prac z kolorowymi rycinami i fotografiami, wpływa to jednak na koszt publikacji i czas druku.

Ryciny podobnego rodzaju należy ujednolicić graficznie i pod względem użytych symboli. Opisy powinny mieć taką samą wielkość i być w takiej proporcji do ryciny, by były czytelne po ewentualnym jej zmniejszeniu.

Na wykresach, rycinach i schematach opis tekstowy upraszczamy do niezbędnego minimum. Zastępujemy go oznaczeniami (np. 1, 2, 3 … lub a, b, c …), natomiast wszelkie objaśnienia umieszczamy w podpisie, ewentualnie w legendzie pod ryciną (nie w tekście). Ewentualne napisy pojawiające się na rycinach zamieszczamy w dwóch językach (polskim i angielskim). Oznaczenia piszemy tekstem prostym, zmienne – tekstem pochyłym (italik). Prosimy nie stosować pogrubień. Na końcu podpisów do rycin nie stawiamy kropek.

Ryciny, wykresy i schematy prosimy dołączyć w wersji oryginalnej (plikach źródłowych). Nie przegrywać do Worda.

Pliki ze zdjęciami powinna wyróżniać możliwie najwyższa rozdzielczość (na przykład format .jpg). Ewentualne materiały skanowane z rozdzielczością minimum 300 dpi, a format skanowania wyłącznie czarno-biały.

Tabele. Należy dążyć do uproszczenia układu i ujednolicenia postaci tabel, unikać oddzielania poziomymi liniami poszczególnych wierszy. Wiersze numeruje się tylko wtedy, gdy jest to konieczne, ponieważ do tej numeracji sa odwołania w tekście. Opisy słowne w pierwszej kolumnie rozpoczyna się dużą literą. Pierwszą kolumnę zwykle wyrównujemy do lewej krawędzi, pozostałe – do środka. Gdy cała kolumna zawiera liczby dziesiętne, należy je ustawić „przecinek pod przecinkiem”. Objaśnienia (przypisy) do liczb, znaków czy słów w tabelach umieszczamy bezpośrednio pod tabelą. Jako odnośniki do przypisów zaleca się gwiazdki (*, **) lub małe litery (a, b). Przy odnośnikach nie stosować dodatkowych wyróżnień graficznych (kropki czy nawiasy).

W tabelach nie należy pozostawiać pustych pól rubrykowych.

Materiał zaczerpnięty z artykułów lub książek innych autorów wymaga podania ich źródła.

Wzory. Numery wzorów wpisywać po prawej stronie w nawiasach okrągłych. Między wzorem i jego numerem umieszczonym w nawiasie nie stosuje się znaków przestankowych. We wzorach nie mylić jedynki z literą l oraz zera z małą literą o i dużą literą O (szczególnie w indeksach górnych i dolnych). Nie stosuje się nawiasów w postaci skośnych kresek (zamiast nawiasów okrągłych). Ważne znaki przestankowe w zapisie wyrażeń typu a1, a2, …, an (nie pomijać spacji po przecinkach). W indeksach górnych i dolnych są wskazane oznaczenia zwięzłe i krótkie, najwyżej trzyliterowe, np. Ikr (nie Ikryt).

We wzorach matematycznych (także w tekście) zapisuje się kursywą m.in.:

  • litery oznaczające liczby, wielkości zmienne i stałe oraz punkty geometryczne
  • oznaczenia funkcji, np. f(x)
  • oznaczenia i skróty literowe występujące w indeksach górnych i dolnych, np. xn+1

Pismem prostym zapisujemy:

  • liczby, także w indeksach, np. a1
  • skróty jednostek
  • w indeksach górnych i dolnych skróty dwu- lub trzyliterowe utworzone z pierwszych liter jakiegoś słowa, np. Bwe, ikr
  • stałe symbole funkcyjne, np. cos, lg, lim, Re, sin, tg
  • liczby specjalne: π i e
  • prawdopodobieństwo, np. P(A), wartość oczekiwaną E(x), wariancję zmiennej losowej D2(X), znak przyrostu Δ (delta)

Pismem prostym pogrubionym wyróżnia się macierze, np. AIE.

Pismem pochyłym półgrubym oznaczamy wektory, np. abc.

Ważne! W zdaniach zawierających wzory konieczne jest ścisłe przestrzeganie logicznego następstwa zdarzeń, np. Po założeniu, że…, otrzymamy… lub Jeżeli założymy, że…, to otrzymamy… (nie: zakładając, że…, otrzymujemy…); Jeżeli a = 23, to… (nie: Podstawiając a = 23, mamy…).

Spis treści musi wiernie odzwierciedlać tytuły występujące w pracy.

Podział tekstu i numeracja. W pracach naukowych zaleca się stosowanie numeracji wielorzędowej, czyli:

  • 1, 2, 3 rozdziały
  • 1.1, 2.2, 3.3 podrozdziały I stopnia
  • 1.1.1, 2.2.2., 3.3.3 podrozdziały II stopnia

Niewskazane jest nadmierne rozbudowywanie spisu treści i wykraczanie poza numerację trójliczbową (np. 11.6.9).

Ważne! Tytuły numeracji wielorzędowej nie powinny być przedzielone tzw. tekstami wiszącymi, tzn. że bezpośrednio po tytule 1. rozdziału powinien następować tytuł podrozdziału 1.1. Uwagom wstępnym (jeśli są niezbędne i cenne) także nadajemy numer i tytuł (np. 1.1. Wprowadzenie, Uwagi ogólne). Należy je pomijać, kiedy zawierają tylko ogólniki i omówienie tego, co będzie przedstawione w podrozdziale. Nie stawia się kropek po tytułach (np. rozdziałów, tabel, streszczeń) ani na końcu podpisów do rycin. W tytułach nie dzieli się wyrazów i nie zostawia się przyimków na końcu wiersza.

Nie z imiesłowami przymiotnikowymi piszemy zawsze łącznie. Do niedawna obowiązywała pisownia łączna lub rozdzielna w zależności od znaczenia: czasownikowego (nie umyty, czyli taki, którego nie umyto) lub przymiotnikowego (nieumyty, czyli brudny). Obecnie stosujemy zawsze pisownię łączną, czyli niebędący, niezaliczony, nieużywany, niepracujący. Nie zmieniła się pisownia nie z rzeczownikami. Prawie zawsze piszemy je łącznie, czyli nieinżynier, nietechnik (na podstawie A. Mazik-Krysińskiej, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe).

Używanie słowa posiadać. Można je stosować tylko w odniesieniu do człowieka. Według normy językowej nie należy łączyć go z nazwami rzeczy drobnych i z pojęciami abstrakcyjnymi, m.in. nazwami wyrobów, aparatury, urządzeń. Wyroby, urządzenia mogą coś mieć, mogą być w coś wyposażone, zaopatrzone, mogą się czymś charakteryzować, coś wykazywać, czymś wyróżniać, ale nie mogą niczego posiadać (na podstawie A. Mazik-Krysińskiej, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe).

Nadużywanie wyrazu wysoki (niski). Ten przymiotnik, oznaczający najczęściej pionowy wymiar czegoś, bywa nadużywany w znaczeniach przenośnych. Wyrażenia poprawne to: wysokie ciśnienie, wysoka temperatura, wysokie napięcie, wysoki poziom, wysoki stopień, wysoka kultura. Sformułowania błędne to: wysokie wyniki zamiast dobre, wysoka skuteczność zamiast duża, wysokie tempo zamiast szybkie, wysokie stężenie zamiast duże, wysoka jakość zamiast dobra, wysokie prawdopodobieństwo zamiast duże (na podstawie A. Mazik-Krysińskiej, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe).

  1. Autor dostarcza wydruk oraz wersję cyfrową maszynopisu Redaktorowi Działu.
  2. Redaktor Działu przekazuje maszynopis i wersję cyfrową Wydawnictwu, które następnie przesyła pracę do recenzji. 
  3. Recenzję odbiera Redaktor Działu, który przekazuje ją autorowi. 
  4. Autor uwzględnia zalecane przez recenzenta poprawki, odpowiada na recenzję, a następnie oddaje maszynopis, wersję cyfrową oraz odpowiedź na recenzję Redaktorowi Działu. WERSJA CYFROWA MASZYNOPISU MUSI ZAWIERAĆ RYCINY, WYKRESY I TABELE W EDYTOWALNYM FORMACIE ORYGINALNYM
  5. Redaktor Działu przekazuje pracę kierownikowi Wydawnictwa, który wyznacza redaktora prowadzącego. 
  6. W toku procesu wydawniczego redaktor prowadzący kontaktuje się z autorem w kwestiach wymagających uzgodnienia. 
  7. Po zakończeniu pracy przez redaktora, autor jest zobowiązany do wykonania korekty autorskiej.

Dokumenty

Zgłoszenie do planu wydawniczego

plan_2022

Klauzula informacyjna Wydawnictwa Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu dotycząca zbierania danych osobowych autorów i recenzentów

RODO

Formularz zgody na przetwarzanie danych osobowych 

Zgoda_RODO

Etyka autorów

  1. Zasada rzetelności naukowej. Autorzy zgłaszanych prac do publikacji są zobowiązani do rzetelnego opisu wykonanych badań i ich dyskusji oraz obiektywnej interpretacji wyników.
  2. Zgodnie z zasadą oryginalności publikacji, autorzy przedstawiają wyłącznie własne oryginalne prace. Wykorzystując wyniki badań innych autorów, powinni używać oznaczeń wyraźnie wskazujących na cytowanie. Plagiat we wszystkich formach jest niedopuszczalny.
  3. Autorzy nie powinni publikować wyników tych samych badań w więcej niż jednym czasopiśmie.
  4. Osoby, które wniosły znaczący wkład w wykonanie zgłaszanej pracy, powinny być wymienione jako współautorzy. Obowiązkiem autora korespondencyjnego – osoby zgłaszającej pracę jest upewnienie się, że wszyscy autorzy akceptują ostateczną wersję artykułu i zgadzają się na przekazanie go do druku.
  5. By zapobiec praktykom ghostwriting oraz guest authorship, autorzy przekazują informacje o wkładzie w powstanie pracy, afiliacji każdego z autorów i źródłach finansowania badań.
  6. Tam, gdzie jest to konieczne, autorzy przedstawiają odpowiednie zezwolenia Komisji Etyki na przeprowadzenie badań.

Etyka recenzentów

  1. Recenzent powinien wykonać recenzję pracy, w której jest specjalistą. Jeśli nadesłana praca nie jest
    z dziedziny, w której recenzent jest kompetentny, powinien poinformować o tym redakcję.
  2. Tekst otrzymanej pracy powinien być traktowany jako poufny.
  3. Recenzent, który wie, że nie będzie mógł dotrzymać odpowiedniego terminu, powinien poinformować o tym redakcję.
  4. Recenzent powinien ocenić pracę w sposób obiektywny, kierując się wytycznymi dla recenzentów zamieszczonymi na stronie www wydawnictwa/redakcji.
  5. Recenzenci nie powinni recenzować prac, co do których występują podejrzenia o konflikcie interesów.

Newsletter

Jeśli są Państwo zainteresowani otrzymywaniem aktualnych informacji z Wydawnictwa Uniwersytetu Przyrodniczego, prosimy o zapisanie się do listy odbiorców naszego newslettera.

Copyright © Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu